عبدالله ابن لطف الله ( حافظ ابرو )

631

زبدة التواريخ ( فارسى )

به احضار لشكرها مثال فرمود سپاهى جرار و لشكرى بىشمار نامزد فرمود كه متوجه جانب كرمان شوند ، امراى تومانات ( 1 ) امير حسن صوفى ترخان و امير ابراهيم بن - امير جهانشاه و امير يادگار شاه و امير عليكا كوكلتاش و امير حسين صوفى ترخان ( 2 ) و امير فرمان شيخ و امير قنا شيرين و امير موسى و از عساكر ماوراء النهر امير عادل بيك و امير اسكندر و امير ابا بكر آق تيمور با تومانات و هزارجات و از لشكر تازيك چريك خراسانات ( 3 ) و سرداران و از ولايت سجستان شاه قطب الدين و شاه اسكندر نيالتكين با لشكرهاى آن نواحى و از جانب فارس چريك « 1 » شيراز و ابرقوه و يزد و اصفهان مقدار چهل هزار [ مرد ] سوار و پياده متوجه كرمان گشته در اوايل ربيع الاخر سنه تسع عشر و ثمانمايه بدان حوالى رسيدند و اهالى [ آن ] به نهب و غارت و انواع عقوبت مبتلا [ شدند ] و بلاد كرمان مجمع فتنه و بلا و مسكن رنج و عنا شد . سلطان اويس استعداد محاربت كرده با لشكر خود از شهر بيرون آمد . اما چون حمحمهء « 2 » جياد « 3 » و ولولهء اجناد استماع كردند ، روى به قلعه نهادند و پشت به ديوار تحصن بازداد و شهر را محصن خود ساخت . ( 4 ) [ شعر ] دشمن چو كوه حمله ما را نداشت پاى * زان رو چو كاه پشت به ديوار بازداد عساكر منصوره چون ديدند كه ايشان به حصانت شهر و قلعه و رزانت مفر و مقر فريفته و غره‌اند ، به صدمت طعن سنان و حدث تيغ بران و ديده‌دوزى عقاب

--> ( 1 ) . ت : تومنات . ( 2 ) . ت : « و امير حسين صوفى ترخان » ندارد . ( 3 ) . ت : خراسان . ( 4 ) . ت : « و شهر را محصن خود ساخت » ندارد . ( 1 ) چريك : لشكر به معنى اعم ، سپاه ، سرباز ، سرباز غيررسمى ، سربازانى كه حاكم دست نشانده ملزم بود به خان بدهد ( فرهنگ اصطلاحات ديوانى دوران مغول ) ، لشكر كمكى ( فرهنگ نظام ) ، قشون داوطلب ( دهخدا ) . ( 2 ) حمحمهء جياد : صداى اسبان نجيب ، حمحمه : صداى اسب ( فرهنگ جامع ) جياد : جمع جواد ، اسبان نجيب ( فرهنگ جامع ) . در نسخه م و ل جمجمهء جياد آمده است كه جمجمه سخن ناپيدا گفتن ( منتهى الارب ) است . ( 3 ) جياد : ج جواد ، اسبان نجيب ( فرهنگ جامع ) .